مقدمه:

در طول روز، اتومبیل های بسیاری از بزرگراه «شهید بابایی» لویزان عبور و مرور می کنند اما شاید نظر عده کمی به نماد در ورودی ستاد فرماندهی هوانیروز جلب شده باشد. مطمئنا رزمندگان سلحشور یگانهای زمینی با دیدن این نشان، خاطرات زیبایی از حماسه های بی بدیل فرزندان این آب و خاک به یاد می آورند. ورود به مرکز فرماندهی عقابهای آسمان کشورمان با هماهنگی قبلی انجام شد؛ امیرسرتیپ دوم خلبان «کیومرث احدی»، فرماندهی هوانیروز ارتش جمهوری اسلامی ایران معتقد است با وجود از دست رفتن تعدادی از خلبانان باتجربه و بالگردهای این یگان در طول هشت سال دفاع مقدس، هوانیروز همچنان با صلابت و استوار، قدرت شماره یک خاورمیانه است. فرا رسیدن 29 فروردین «روز ارتش جمهوری اسلامی ایران» بهترین بهانه گفتگو با امیر احدی بود.

ضمن عرض سلام و ادب به جنابعالی و تشکر از اینکه وقتتان را در اختیار خوانندگان ماهنامه قرار دادید، به عنوان سوال نخست بفرمایید فلسفه نامگذاری روز 29 فروردین به عنوان روز ارتش توسط حضرت امام (ره) چه بود؟

بسم ا... الرحمن الرحیم. بنده هم عرض سلام دارم خدمت شما و خوانندگان گرامی صنایع هوایی. در پاسخ به این پرسش باید بگویم با به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی و پیروزی آن در روز 22 بهمن 1357، بحث ارتش به عمده ترین بحث روز تبدیل شد. کسانی که بعدها گذر زمان چهره واقعی آنها را مشخص کرد، از همان بدو پیروزی انقلاب فریاد برآوردند که «ارتش باید منحل شود» یا عده ای دیگر از همین عناصر، ندای ایجاد «ارتش خلقی» را سر دادند. در همین زمان، امام (ره) با بینش عمیق و دید وسیعی که داشتند، در تمامی مصاحبه­ها و سخنرانی­ها، حمایت بی چون و چرای خودشان را از ارتش اعلام کردند. این پشتیبانی قاطع حضرت امام به این  علت بود که ایشان معتقد بودند، بدنه و پیکره اصلی ارتش از متن مردم بوده و در واقع همین بدنه ارتش بود که کار رژیم پهلوی را یکسره کرد و ضربه نهایی و موثر را بر پیکر آن وارد نمود. شما اگر به وقایع روزهای پیش از پیروزی انقلاب مراجعه کنید، ردپایی از فعالیت ها و ایثارگریهای شهیدان بزرگواری چون «صیاد شیرازی»، «اقارب پرست»، «کلاهدوز»، «شهرامفر» و تعداد زیادی از نفرات کادر ارتش اعم از افسر و درجه دار مشاهده خواهید کرد که فعالانه و در حالیکه به هیچ وجه پیروزی انقلاب را در آینده­ای نزدیک در دسترس نمی دیدند، به پخش اعلامیه ها و سخنرانی­های امام (ره) می پرداختند. در آن زمان، به جز امام (ره) ، کمتر کسی به وجود ارتش به عنوان نگهبان بنیادین، اصولی، و یک نیروی سازمان دار احساس نیاز می­کرد. ناگفته پیداست که تنها نیروی نظامی منسجم، آموزش دیده، و دارای تجهیزات مناسب در آن برهه، ارتش جمهوری اسلامی ایران بود. چه بسا در دوره پس از پیروزی انقلاب تا آغاز جنگ تحمیلی که شورش ها و ناآرامی های متعددی در چهار گوشه کشور رخ داد و بسیج و سپاه هنوز آن انسجام کافی و لازم را پیدا نکرده بودند، این ارتش بود که با بدوش کشیدن قسمت اعظم بار مسوولیت تامین آرامش داخلی، فرامین حضرت امام را به اجرا درآورد. با توجه به عواملی که عرض کردم، حضرت امام خمینی (ره) در سخنرانی قاطع خودشان در 28 فروردین 1358 فرمودند که روز 29 فروردین روز ارتش است و پرسنل ارتش باید فردا با ساز و برگ کامل به خیابانها آمده و به رژه نظامی بپردازند. با اجرای فرمان امام (ره) توسط نیروهای ارتش، دهان یاوه گویان بسته شد و از آن تاریخ روز 29 فروردین با نام ارتش جمهوری اسلامی ایران گره خورد.

در تقویم روز 29 فروردین به عنوان روز نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران نیز نامگذاری شده، نظرتان را در این مورد هم بیان بفرمایید؟

از آنجاییکه روز 19 بهمن ماه به مناسبت دیدار همافران نیروی هوایی با امام (ره) به عنوان «روز نیرو هوایی» نامگذاری شده و پس از گذشت مدت زمان کوتاهی از آغاز جنگ، با وقوع حماسه ناوچه «پیکان» در هفتم آذرماه، «روز نیروی دریایی» نیز وارد تقویم شد، همانگونه که عرض کردم روز 29 فروردین را هم به دستور حضرت امام (ره)  به عنوان «روز ارتش جمهوری اسلامی ایران» نامیدند اما از آنجا که در دنیا از گذشته، نیروی زمینی به عنوان سمبل و نشان یک ارتش شناخته می­شده، و از طرفی، نیروهای زمینی ارتش ها نیز از نظر کارکنان، تجهیزات وابزار، سازمان وسیع تری نسبت به بقیه نیروها داشته و دارند، لذا از روز ارتش به عنوان روز نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی نیز یاد می شود.

§  با توجه به اینکه هوانیروز همواره یک پای ثابت رژه هوایی مراسم روز 29 فروردین بوده،  برای رژه امسال چه برنامه­هایی را اجرا کرد؟ ضمن  اینکه بفرمایید رژه امسال نسبت به سال­های پیش چه تفاوتهایی داشت؟

همانطور که مستحضرید، مانند سالهای قبل، ما فقط در تهران و در جوار مرقد مطهر حضرت امام (ره) رژه هوایی داریم و در شهرستانها تنها یگانهای زمینی به نمایش توانمندی های خود می پردازند. امسال به لطف خداوند متعال در حالیکه شرایط جوی نامناسب بود، هوانیروز با 150 فروند پرنده در تهران به رژه هوایی پرداخت که نسبت به سال قبل و رژه هوایی 75 بالگرد، یک افزایش دو برابری را داشتیم.

§  با توجه به اینکه برخی کشورهای همسایه مانند ترکیه، بالگردهای کبرای خود را ارتقا داده و حتی اقدام به خرید بالگردهای ترابری جدید برای هوانیروز نموده است، در مجموع توان هوانیروز ارتش جمهوری اسلامی ایران را در مقایسه با هوانیروز کشورهای همسایه چطور ارزیابی می کنید؟

توجه داشته باشید که هوانیروز ارتش جمهوری اسلامی ایران، یکی از برترین یگانهای هوانیروز در سطح ارتش های دنیاست. لازم به توضیح نیست که هوانیروز ایران نه تنها نسبت به کشورهای همسایه، بلکه در خاورمیانه، برترین قدرت هوانیروزی است. به این نکته هم توجه داشته باشید که قدرت رزمی و آمادگی عملیاتی یک یگان، تنها متکی به ابزار و تجهیزات نیست؛ نیروی انسانی متخصص، آموزش دیده، کارآمد و البته متعهد، از تعیین کننده­ترین عوامل سنجش میزان قدرت رزمی است. به لطف خداوند متعال، هوانیروز ارتش جمهوری اسلامی ایران، چه از بعد کیفیت تجهیزات و چه از نظر داشتن نیروی انسانی کافی، کارا و متعهد در سطح بسیار مطلوبی قرار دارد.

§  تحریمها همچنان پابرجاست ولی خرید بالگرد ناممکن نیست، آیا برنامه ای برای خرید در دست اجرا دارید؟

ما از لحاظ کمیت ناوگان بالگردی و تعمیرات اساسی آنها هیچ گونه کمبودی احساس نمی کنیم و لذا در حوزه خرید هیچ برنامه ای نداریم ولی در بخشهای تعمیرات، ارتقا، و حتی ساخت برنامه های خوبی داریم. شکر خدا، به دلیل وجود تعداد بسیار بالای بالگرد در هوانیروز، نیاز روزافزون این نیرو به بالگردهای بیشتر، برای انجام ماموریت های محوله همیشه مرتفع شده.

§        هوانیروز در زمینه ارتقای ناوگان بالگردی خود چه تمهیداتی اندیشیده؟

مساله بهینه سازی و ارتقاء یکی از مباحث مهم و بسیار مورد توجه در هوانیروز است. ما برای تمامی بالگردهای مان در هوانیروز برنامه هایی را به منظور بهینه سازی عملکرد آنها تعریف کرده ایم. برخی از این بهینه سازی ها که در تعداد قابل ملاحظه ای از آنها اجرا شده و تعداد دیگری نیز در دست اجراست، مختص گونه خاصی از بالگرد نیست و  شامل همه گونه هاست اما برخی به طور خاص بر روی گونه خاصی صورت می گیرد. در زمینه نحوه اجرای این ارتقائات باید عرض کنم که وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح اصلی ترین مرکز اجرای بهینه سازی های ما و همچنین مهمترین منبع تهیه قطعات برای ماست ضمن اینکه از این رهگذر ما از تعامل با شرکتهای خصوصی و دانشگاه ها نیز غافل نشده و ارتباط تنگاتنگی با آنها داریم.

§  پروژه ساخت شبیه ساز پرواز که به دست فرماندهی کل ارتش به بهره برداری رسید، چه تاثیری در آمادگی رزمی هوانیروزی تواند داشته باشد و در این زمینه چه برنامه هایی برای آینده دارید؟

هدف اصلی از ساخت شبیه ساز های هوایی در دنیا، در واقع صرفه جویی در استفاده از وسایل پرنده است که این صرفه جویی شامل کاهش هزینه تعمیرات، خرید قطعات، مصرف سوخت و دیگر موارد مصرفی، و همچنین کاهش چشمگیر سوانح هوایی و صرفه جویی در به کارگیری نیروی انسانی است که هزینه از دست دادن نیروی انسانی متخصص و متعهد واقعا غیرقابل محاسبه است. با توجه به اهمیت این موارد، هوانیروز به عنوان نخستین و اصلی­ترین سازمان بالگردی کشور، دست به ساخت شبیه ساز زد که خوشبختانه نتیجه این زحمات در قالب ساخت شبیه ساز بالگرد 206 به عنوان «پروژه شهید شمشادیان» به بار نشست. این شبیه ساز با 6 درجه آزادی، به دست توانمند متخصصان جان برکف هوانیروز و با کمک مهندسان داخلی کشور ساخته شده و هم اکنون در حال بهره برداری از آن هستیم. البته ناگفته نماند، پیش از ساخت این شبیه ساز، ما شبیه ساز پایه ثابت این بالگرد را ساخته بودیم که نمونه هایی از آن را به تمامی پایگاه های اصلی خود ارسال کرده ایم. بیشترین تعداد شبیه ساز پایه ثابت بالگرد 206 در مرکز آموزش «شهید وطن پور» اصفهان به عنوان مرکز آموزش اصلی هوانیروز استقرار یافته است. سال قبل نیز ساخت یک نمونه شبیه ساز بالگرد کبرا راداشتیم که هم اکنون کارهای نهایی برای تکمیل و تولید انبوه آن در حال انجام است. به علاوه، برنامه ساخت شبیه ساز بالگرد214 نیز با پیشرفت بسیار خوبی در حال تکمیل است که به یاری خدا در شش ماهه دوم سال جاری افتتاح خواهد شد.

  § به طور خلاصه و فشرده، فعالیت هوانیروز را از ابتدای پیروزی انقلاب تا آغاز جنگ تحمیلی بفرمایید؟

با پیروزی انقلاب تغییرات بسیار گسترده ای در سطح سلسله مراتب فرماندهی ارتش ایجاد شد؛ این تغییرات که با کاهش مدت خدمت سربازی و انتقال نیروهای ماهر یگانهای ویژه به یگانهای متفرقه، با این استناد که نیرو باید در شهر خود خدمت کند همراه بود، تاثیر فوق العاده بدی در شرایط عملیاتی یگانهای مختلف گذاشت. با این حال، هوانیروز با حفظ یک انسجام نسبی، تقریبا نخستین یگان ارتش بود که در مقابل شورش های قومی و داخلی ایستاد. هوانیروز در حالی که تنها 40 روز از پیروزی انقلاب اسلامی گذشته بود، در سنندج و برای مقابله با غائله کردستان اعلام حضور کرد. در همین زمان، شورش هایی را نیز در شمال غرب، گنبد و چند نقطه دیگر از کشور داشتیم که در همه شان هوانیروز بدون استثنا حضوری فعال و موثر در خاتمه دادن به آنها داشت. این سری از ماموریت های هوانیروز یعنی پشتیبانی از عملیاتهای سرکوب شورشیان، از ابتدای سال 1358 آغاز شد و تا شروع جنگ تحمیلی ادامه داشت. با شروع جنگ تحمیلی در سال 1359، هوانیروز در خطوط مقدم جبهه های نبرد، عملیاتهای سنگینی را انجام داد تا اینکه توانست در متوقف ساختن ماشین جنگی صدام تاثیر مهم، تاریخی و فراموش نشدنی بگذارد.

§        ... در جنگ تحمیلی؟!

با آغاز رسمی و همه جانبه جنگ توسط صدام، هوانیروز که به صورت متمرکز در چند نقطه پرالتهاب داخلی مشغول نبرد بود، به ناگاه در یک خط 1500 کیلومتری از دهانه «فاو» در جنوب تا مرز مشترک ایران – ترکیه – عراق پخش شد. وضعیت نیروهای مرزبان که متشکل از یگانهای بسیار ضعیفی (از لحاظ کمبود نیرو و نداشتن تجهیزات نظامی کافی و مناسب) از ژاندارمری و ارتش بود نیز بر همگان مشخص بود. در اینجا نقش ماندگار هوانیروز و نیروی هوایی به عنوان یگانهای واکنش سریع ارتش در شش ماهه نخست جنگ به طور اعم و سه ماهه اول درگیریها به طور اخص کاملا قابل توجه است.

در این مدت به دلیل ضعف منابع اطلاعاتی، تیم های بکاو-بکش توسط هوانیروز تشکیل شد که وظیفه آنها جستجوی دشمن و انهدام آن بود. به مرور، یگانهای زمینی سازمان یافتند و نیروهای مردمی نیز دواطلبانه به میدانهای نبرد اعزام شدند و بار عظیم متوقف ساختن و بیرون راندن دشمن را با کمک یکدیگر به دوش کشیدیم. در طی جنگ، با سازماندهی کامل سپاه پاسداران، عملیاتهایی بود که با شرکت ارتش و سپاه صورت گرفت. عملیاتهای دیگری نیز که به صورت مستقل در ارتش یا سپاه طراحی و اجرا گردیدند؛ چه در عملیاتهای مشترک ارتش یا سپاه و چه در عملیاتهای مستقل آنها، این هوانیروز بود که پشتیبانی تمامی یگانهای وارد عمل شده در عملیاتها را با تمام توان و به نحو احسن انجام داد. لذا در دوران 8 ساله جنگ تحمیلی، هیچ عملیاتی را پیدا نمی کنید که از هوانیروز حرفی به میان نیامده باشد. به غیر از اینها، هوانیروز در همکاری با نیروی دریایی، و پشتیبانی کشتی ها اعم از نفتکش و تجاری نیز در طول جنگ نقش بسزایی داشت.

§  اجازه بدهید گریزی هم به خاطرات شخصی جنابعالی در طی جنگ تحمیلی بزنیم! شیرین­ترین خاطره­ای که از دوران دفاع مقدس دارید؟

فکر می کنم شیرین­ترین خاطره دفاع مقدس، نه تنها برای من و دیگر خلبانان هوانیروز، بلکه برای تمامی رزمندگان میدانهای نبرد، خاطره بازپس گیری و آزادسازی  خرمشهر است. با این حال، شیرین ترین خاطره شخصی من از زمان جنگ، به منطقه غرب کشور، یعنی محدوده مورد پوشش پایگاه هوانیروز کرمانشاه مربوط می شود؛ من قسمت اعظم خدمتم را در پایگاه کرمانشاه سپری کردم. چرا که با درجه ستوان دومی خدمتم را در آنجا آغاز نمودم و با در جه سرهنگ دومی به تهران منتقل شدم.

همانگونه که مستحضرید، ماهیت عملیاتها در مناطق غرب و شمال غرب به علت کوهستانی بودن و وجود طبیعت خشن، با جبهه جنوب که قسمت اعظم آن را دشت تشکیل می دهد کاملا متفاوت است. در مجموع، من در عملیاتهای والفجر 9، کربلای 1 و 6، عملیات بیت المقدس 2 و 6 و نصر 4 و 5 که همگی در جبه میانی و شمالی انجام شد افتخار حضور داشتم. خاطره ای که الان در ذهنم هست به بیت المقدس 6 که در تابستان سال صورت گرفت بر می گردد. عملیات در منطقه ای بین «بانه» و «سردشت» و با هدف تصرف ارتفاعات بلند و صعب العبور «شیخ محمد» و «گوجار» انجام شد که در پایان عملیات، با جانفشانی رزمندگان دلیر کشورمان، این ارتفاعات از دست مزدوران بعثی خارج شد. ماموریت من به  عنوان خلبان بالگرد 214 به همراه دیگر همرزمان خلبانم، پشتیبانی نیروهای زمینی از لحاظ مهمات و آذوقه بود. صعب العبور بودن ارتفاعات و عدم امکان استفاده از خودرو، مسوولیت هوانیروز را در پیشبرد اهداف عملیات دو چندان سنگین تر کرده بود. تمامی امور از رساندن مهمات گرفته تا تخلیه مجروح و امدادرسانی به عهده بالگردهای ترابری هوانیروز بود. در این عملیات حتی آب آشامیدنی رزمندگان به وسیله بالگرد به ارتفاعات حمل می شد. در یکی از پروازها که ما بصورت دو فروندی مامور رساندن مهمات خمپاره 120میلیمتری به صورت بار خارجی به منطقه عملیاتی بودیم، بر روی بال چپ ارتفاعات شیخ محمد، به همراه کمک خلبانم، در حالی که تقریبا سرعت خود را به صفر رسانده و آماده گذاشتن محموله درست روی نقطه مورد نظر بودم، ناگهان با صدای خلبان بالگرد شماره 2 جناب «داوودی» به خود آمدم! بالگرد شماره 2 با توجه به اینکه با فاصله زیادی پشت سرما حرکت می کرد، لذا هم بالگرد ما و هم کل منطقه را در دید داشت. ما نیز تا قبل از آغاز مکالمه رادیویی جناب داوودی، کاملا سرگرم کار خود بوده و غافل از اتفاقات اطراف بودیم. وی در رادیو گفت: «سمت چپ شما یک PC-7 در حال گشت زنی است. مراقب باشید!»

با توجه به اینکه بارمان مهمات بود، تمام حواس خود را معطوف به این کردم که بار را درست روی نقطه مناسب بگذارم تا به علت شیب زیاد، پایین  نرود و سالم به دست نیروها برسد. بنابراین توجه خاصی به  هشدار نکرده و در پاسخ گفتم: «مشکلی نیست، ادامه می دهیم». در واقع اصلا باورم نمی شد PC-7 در منطقه باشد! شرایط بسیار خطرناکی در حال شکل گیری بود. هنوز جمله من به اتمام نرسیده بود که متوجه شدم در جلوی بالگرد و به فاصله حدود 10 متر، زمین در حال جوشیدن است! تازه متوجه شدم که PC-7 روی ما شیرجه زده و در حال شلیک رگبار است ولی هیچ یک از گلوله های رگبار توپ هواپیمای عراقی به ما برخورد نمی کرد و به زمین مقابل ما برخورد می کرد. فاصله بالگرد ما تا متلاشی شدن تنها چند متر بود! بلافاصله پس از مشاهده این صحنه و یقین از حضور PC-7، بار را به آرامی رها کرده و با گردشی شدید، با آخرین سرعت و در ارتفاع پست، از تیررس هواپیمای دشمن خارج می شدم. در همین لحظه، کروچیف بالگرد جناب «اردشیر جعفریان» که در آن زمان گروهبان دوم بود و در حال حاضر با درجه ستوان یکمی در شرف بازنشستگی است به من اطلاع داد که بار مهمات مان، درست در محل مورد نظر فرود آمده و صحیح و سالم است. این جمله او خیال مرا از بابت ادای درست دینی که به رزمندگان یگان های زمینی داشتم راحت کرد. بنابراین تمام تلاش و توجهم را به فرار از دست هواپیمای عراقی بکار بستم. ما با سرعت بالا و انجام مانورهای گوناگون، سعی در گریز از دست این شکارچی داشتیم و وی با شیرجه های متولی و گردشهای تند، تمام تلاش خود را برای انهدام بالگرد ما به کار بسته بود. تقریبا در میانه مسیر محل استقرار ما تا ارتفاعات، یک مرکز اورژانس تخلیه مجروح وجود داشت و در کنار آن یک قبضه پدافند 23 میلیمتری خودی استقرار یافته بود. من از زمانی که حمله PC-7 به ما آغاز شد، تنها راه چاره را در نزدیکی به توپ پدافند می دیدم و تصور می کردم که اگر به هر نحوی خودمان را به آن برسانیم، از شر هواپیمای عراقی خلاص می شویم. در هر صورت، به  لطف خدا، مانورهای شدید ما جواب داد و به جایی رسیدیم که پدافند رادر دید داشتیم. موضع توپ پدافند دقیقا جایی بود که در طرف چپ آن دشت بازی قرار داشت و در طرف راست یک شیار در بین دو کوه مرتفع. با خود گفتم اگر به سمت دهلیز پرواز کنم، با توجه به باز بودن اطراف آن، احتمال مورد اصابت قرار گرفتن ما بسیار بالا می رود. بهترین گزینه، پرواز به درون شیار بود چون از طرفی می توانستیم با پرواز در درون شیار، به دور از مزاحمتPC-7  خود را به پایگاه برسانیم و از طرف دیگر، برای ورود به شیار می بایست درست از روی سر پدافند خوددی رد می شدیم که در این صورت هواپیمای پشت سر ما یا مورد اصابت گلوله پدافند قرار می گرفت یا با مشاهده تیراندازی پدافند، فرار را برقرار ترجیح می داد!

شیاری که وارد آن شدیم بسیار تنگ بود به طوریکه در لحظه ورود احساس کردم هر آن احتمال برخورد ملخ اصلی با دیواره شیار وجود دارد. با این حال، تنها روزنه امید ما همان شیار بود و لذا مجبور به ادامه مسیر شدیم. لحظاتی پیش از ورودمان به شیار، هواپیمای عراقی در حالیکه می دید، لقمه به این چرب و نرمی را دارد از دست می دهد، دیواره شیار را در ارتفاعی بالاتر از ارتفاع پروازی ما به گلوله بست. باران سنگین و حجیمی از سنگ ها و صخره های ریز و درشت بر روی بالگرد، باریدن گرفت. از این مرحله نیز جان سالم به در برده و وارد شیار شدیم. تا حدودی از دست هواپیمای بعثی خلاص شده بودیم که من به سرعت سنج بالگرد نگاهی انداختم. عقربه سرعت سنج کاملا به سوزن انتهایی آخرین عدد چسبیده بود به طوریکه شاید اگر سوزن نبود، عقربه 30 تا 40 نات دیگر نیز بعد از آن حرکت می کرد! با  توجه به سرعتی که ما داشتیم، تمامی این وقایع که در ادامه عرض می کنم، شاید در مدت 5 الی 6 ثانیه از هنگام عبور از روی سر پدافند طول کشید. در این هنگام، من صدای شلیک پدافند به سمت هواپیمای عراقی را شنیدم. در همین جا درود می فرستم به رزمندگان فداکار و ایثارگر پدافند! شدت آتش پدافند به حدی شدید بود که ما کاملا صدای آن را می شنیدیم. حجم آتش به حدی شدید بود که هواپیمایPC-7  بلافاصله منطقه را ترک کرد. من نیز با مشاهده وضعیت عادی، سرعت را به حد مجاز کاهش دادم و در مسیر رودخانه ای که درون شیار در جریان بود، به سمت پایگاه ادامه مسیر داده و به سلامت به زمین نشستیم. خوشبختانه هیچ یک از گلوله های بی­شمار هواپیمای بعثی به بالگرد برخورد نکرده بود و تنها باران سنگ، روپوش موتور را از چند ناحیه سوراخ کرده بود.

§  در پایان از جانفشانی خلبانان هوانیروز در بازگرداندن پرنده های سانحه دیده یادی کنیم!

کاملا اشاره به جا و درستی است. خلبانان ما در مواردی که تعدادشان کم هم نیست، با بازگرداندن بالگردهای مورد اصابت قرار گرفته خود، نقش­هایی فراموش ناشدنی و زیبای در کتاب تاریخ حماسه های هوانیروز ترسیم کردند.  در عملیات نصر 4، بالگرد کبرای جناب «نورالدین حسینی» مورد اصابت قرار گرفت. موتور و هیدرولیک سمت این بالگرد در آسمان از دست رفت ولی با شجاعت و دلاوری مثال زدنی ایشان و کمک خلبان، بالگرد به سلامت فرود آمد.

در پایان از وقتی که در اختیارمان قرار دادید تشکر می کنیم!

Copyright © 2010 Ganjejang.com