عکس از گنجینه گنج جنگ

به نام یزدان ایرانیان...
330سال پیش از میلاد نیروهای اسکندر مقدونی به ایران حمله ور شدند و در حال پیشروی به سمت پایتخت ایران بودند در آن زمان سپاه ایران نظم و قدرت گذشته را نداشت و همانند شیری زخمی بود... اما همین سپاهیان نا منظم و کم قدرت شرف و ناموس خود را در خطر دیدند و همین دلیلی شد بر جوشیدن چشمه غیرت در قلب های پاکشان... نتیجه این غیرت و ناموس پرستی را در میدان رزم باید دید ... یک هنگ 1000 تا 1200 نفری از جوانان غیور ایران زمین به فرماندهی فرمانده ارشد ، آریوبرزن در منطقه ای کوهستانی نزدیک کهکیلویه ، با چهل هزار نفر از سربازان اسکندر به مقابله برخاستند. در این نبرد نابرابر ایرانیان با استقامتی مردانه در حال تار مار کردن دشمن بودند .دشمن که خود را در مقابل ایرانیان خوار و زبون دید به سنت اجدادیانش روی آورد...ناجوانمردی، ناجوانمردی و ناجوانمردی... اسکندریان که میدانستند با مبارزه ی رو در رو از این عده ی اندک ایرانیان شکست خواهند خورد دست به کاری زدند که نشان از ضعف بود. آری ، ایرانیان را به داخل تنگه ای کشیدند و از بلندی به نیروهای ایرانی حمله کردند. فرمانده ی دلیر ایرانی به خاک افتاد ، اما در اوج اقتدار و فریادی کشید به بلندای تاریخ وطن ، فریادی که صدایش چندین هزار سال بعد در گوش جوانانی پیچید که وارثان آریو برزن و سربازانش بودند...

این بار تاریخ دیگر 330 پیش از میلاد را نشان نمیدهد ، بلکه سال 1980را نشان میدهد. مکان دیگر کوه های کوهستانی کهکیلویه نیست ، بلکه شهریست به نام خرمشهر، اما آن نا برابری همچنان پا برجاست ، آن غیرت جوانان ایرانی همچنان پابرجاست. آن عشق به خاک افتادن و درخون غلتیدن برای مام وطن هنوز پابرجاست... باز هم سربازان این مرز و بوم کاری کردند که همگان از تعجب انگشت به دهان ماندند ، باز هم نشان دادند که خون آریوبرزن و سربازانش در رگ هایشان جاریست ...درون خرمشهر نبردی کردند جانانه نبردی که از لحاظ جنگ و گریز شهری ، درون دانشگاه های ابر قدرت ها ، فنون رزمش تدریس شد ، اما یادمان باشد ، ما با عشق به وطن و ملت جنگیدیم، همانند ابرمردان تاریخ 7 هزار ساله مان...

" رسم ما ایرانیان این است که در جنگ فرمانده پابه پای سرباز بجنگد ...درون تصویر آریوبرزن را مشاهده میکنید که  تیغ را زیر گلوی یکی از مقدونیان گرفته تا به او و همرزمان ذلیلش بفهماند این بیشه هیچگاه خالی از شیر نیست"